I nagle zima sfrunęła łabędziem
I nagle zima Sfrunęła łabędziem I nagle zima sfrunęła łabędziem Siadła przy ścieżce I tak szybko rosła I nagle nawet Ścieżki nie znalazłem Tak była nagle Zasypana śniegiem Płatki w powietrzu Kołowały sobie Niby bez celu Zupełnie na luzie A jednak Każdy gdzieś Dotykał ziemi I już w tym miejscu Zostawał na zawsze I wszędzie wyrastały Białe kwiaty I nawet wszystkie drzewa Były białe I iluż nagle W zachwycie mówiło Takiej zimy w marcu Dawno nie widziałem Wnet będąc białym Bardziej białym Niż bałwan A Ty mi mówisz Do wiosny już blisko Gdzie spojrzysz Tylko zima na drodze Dobrze jest jest jednak Gdy w Tobie To słońce I mimo zimy Tyle wiosny W Tobie Stanisław Józef Zieliński 11.03.2021