Gdy masz przed sobą same niewiadome

Gdy   masz  przed  Sobą

Same  Niewiadome

Dokąd  by pójść

Dokąd by pójść

Kiedy już noc

Taka głęboka

Przeto choć spójrz

Przeto choć spójrz

Może gdzieś jeszcze

Jest jakiś drogowskaz

Może choć został

Jakiś ślad po dniu

Który do świtu dnia

Doprowadzi

W wysokich mgłach

Gdzieś jakiś ślad

I stąpa po nim

Stąpa 

W jakiejże głębokiej

Głębokiej ale jakże Jednak

Tylko w swojej

W swojej samotności

I talerz ma

I szklankę ma

I zapatrzony

Gdzieś w jakieś gwiazdy

 
A teraz ta

Już nocna mgła

I wypić wszystko

I zjeść wszystko

Już nie ma szansy

Bo jeśli widzi

Widzi swój talerz

To już niestety

Nie widzi 

Swojej szklanki

Czekać do dnia

Gdy taki sam

Gdy tylko słyszy

Kiedy nad jego głową

Tuż tuż

Słychać naczynia 

Talerze i szklanki

 

I rad że sam

I nierad że sam

Bo wszystko znowu

Tak strasznie daleko

Daleko zmierzch

Daleko świt

I jakże daleko są

Wszystkie drogi

Które mimo ciemności

I mimo mgły

Gdzieś jednak biegną

Czy dobrze jest

Kiedy już wiesz

Przed drogą

Jaka jest

Długa droga

A może jednak

Na przełaj pójść

Pójść 


Dokądkolwiek

Aby po schodach

Po jakichkolwiek

Wiodących dokądkolwiek

Ale jednak

Na szagę

Na przełaj

I po schodach

Dokąd by pójść

Dokąd by pójść

Kiedy już noc

Taka głęboka

I choć chcesz dostrzec

To nie ma szans

By pośród mgieł

By dostrzec

Jaka przed Tobą droga

Nie wiesz gdzie skraj

Nie wiesz gdzie brzeg

 

Nie wiesz gdzie który

Gdzie jaki kierunek

I choć trzymasz nić

Nie wiesz gdzie jesteś

Nie wiesz

Gdzie możesz być

A Ty poznajesz

Tylko swoje

Tylko swoje stopy

Tylko swoje dłonie

I jak tu dalej

Przed siebie iść

Jeżeli tylko

To jest ten pewnik

Tylko to jest wiadome

Że masz przed sobą

Same niewiadome

Bo główny problem

Tkwi przecież w tym

Że tak niewiele

Tak niewiele

Pamiętasz

O Świecie

O Bliskich

O Sobie

Ale ja jednak wierzę

Głęboko wierzę

Że także Zbyszku

I w Tobie

Miłosierny Bóg

Obudzi Twoją Pamięć

Wraz z całym Twoim Światem

Na tę

Najbliższą Wiosnę

Przeto niech

Twoja Pamięć

Twoja Pamięć Zbyszku

Spokojnie śpi

I nie budź jej

Przed czasem

Tym bardziej teraz

Gdy tu wszędzie

I taka zima

I taki wiatr

I taki deszcz

I dni są takie Pochmurne

Podszyte chłodnym

Północnym wiatrem

I to już od wczesnego zmierzchu

Do późnego świtu

 

I jeszcze dalej

I Twoja Alicja

Jakże dobrze wie

Bo przecież masz

Ciągle masz przed sobą

Tę ogromną szansę

Jak nigdzie

Jak nigdy

Jak nikt

Ilustracje
Archiwum Internetowe
Obrazy : Dzieci modlące się
Bogdana Barczyka
Stanisław J. Zieliński
Tekst
Stanisław Józef Zieliński 

27.12.2018 r.